Aktualności

Udostępnij:

Jerzy Witold Pietrewicz (1958–2026). Służba państwu, nauce i ludziom

Odszedł człowiek formatu, którego dziś szczególnie nam potrzeba. Jerzy Witold Pietrewicz – ekonomista, nauczyciel akademicki, państwowiec – przez całe swoje życie konsekwentnie łączył refleksję naukową z odpowiedzialnością za sprawy publiczne. Zmarł 12 kwietnia 2026 roku, pozostawiając po sobie dorobek, który nie poddaje się prostemu podsumowaniu. Jest to spuścizna człowieka rozumiejącego, że gospodarka to nie tylko liczby, lecz przede wszystkim ludzie.

Urodzony 14 lutego 1958 roku na Suwalszczyźnie, wyrastał w duchu pracy, rzetelności i przywiązania do wspólnoty. Te wartości towarzyszyły mu przez całe życie – zarówno w pracy naukowej w Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, jak i w działalności publicznej. Ze swoją macierzystą uczelnią związany był przez dekady, kształcąc kolejne pokolenia ekonomistów i pozostając dla nich nie tylko wykładowcą, lecz także przewodnikiem po świecie odpowiedzialnego myślenia o gospodarce.

Był uczonym w pełnym tego słowa znaczeniu. Ponad 50 publikacji naukowych, specjalizacja w analizie rynków, konkurencji i rozwoju zrównoważonego – wszystko to budowało jego pozycję eksperta. Jednak to praktyka gospodarcza uczyniła go postacią wyjątkową. W Narodowym Banku Polskim, w Banku Ochrony Środowiska, wreszcie jako prezes Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej – wszędzie tam wnosił nie tylko wiedzę, lecz także umiejętność dialogu i odpowiedzialnego podejmowania decyzji.

Szczególny rozdział jego życia stanowiła służba państwowa. Jako sekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki w latach 2013–2015, w ówczesnym rządzie, pełnił swoją funkcję z rekomendacji Polskiego Stronnictwa Ludowego, z którym pozostawał związany ideowo jako przedstawiciel polskiego ruchu ludowego. Był rzecznikiem rozwoju zrównoważonego, odpowiedzialnej modernizacji i mądrego wykorzystania potencjału gospodarczego kraju. Reprezentował nurt myślenia o państwie jako wspólnym dobru, wymagającym rozwagi, kompetencji i uczciwości.

Wyróżniała go kultura osobista, umiar i zdolność słuchania. W czasach, gdy debata publiczna często ulega uproszczeniom, on pozostawał wierny zasadzie, że prawdziwa siła państwowca tkwi w zdolności budowania porozumienia. Umiał rozmawiać, szukać rozwiązań, łączyć racje – i właśnie dlatego cieszył się szacunkiem ponad podziałami.

Jako nauczyciel akademicki pozostawił po sobie coś więcej niż dorobek naukowy. Pozostawił pamięć człowieka życzliwego, wymagającego, ale sprawiedliwego. Studenci cenili go za autentyczność i głębię myślenia, współpracownicy – za koleżeństwo i niezawodność. Był jednym z tych, którzy budują instytucje nie tylko swoją wiedzą, lecz także postawą.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, uhonorowany licznymi funkcjami, mógłby spocząć na laurach. Nie uczynił tego. Do końca pozostał aktywny zawodowo, zaangażowany w sektorze finansowym i ubezpieczeniowym, wierny przekonaniu, że doświadczenie zobowiązuje.

Dziś żegnamy nie tylko wybitnego ekonomistę, ale także człowieka, który rozumiał sens służby. W świecie pełnym doraźności był rzecznikiem myślenia długofalowego. W rzeczywistości zdominowanej przez spory – człowiekiem dialogu. W życiu publicznym – przykładem odpowiedzialności.

Odszedł wielki i bliski nam człowiek. Pozostaje pamięć o jego pracy, jego słowie i jego postawie – jako zobowiązanie dla tych, którzy wierzą, że państwo można budować mądrze, uczciwie i z myślą o przyszłych pokoleniach.

Cześć Jego Pamięci!

dr Janusz Gmitruk

Dyrektor Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego
Prezes Ludowego Towarzystwa Naukowo-Kulturalnego