Dla ludowców i wielu Polaków stał się symbolem oporu i niezależności, symbolem postawy, która wyznaczają trzy zasadnicze cnoty polityczne – odwaga, pragmatyzm i wierność pryncypiom. Jego odwaga kazała mu prowadzić zdecydowana walkę z sanacjami władzami, potem podjąć trudną i niepopularna prośbę dogadywania się z komunistami, wreszcie, gdy to się nie udało musiał wyjechać za granicę. Był pragmatykiem, który rozumiał doskonale geopolityczne miejsce Polski w Europie, pragnął ratować to, co możliwe w powojennej Polsce, stanął na czele cieszącego się największym poparciem stronnictwa. Gotów był do daleko idących kompromisów. Wszelako jego pragmatyzm nie miał nic wspólnego z kapitulanctwem czy oportunizmem. Wiedział, że wszelkie układy, kompromisy mają swoja granicę, której przekroczyć nie wolno pod groźbą utraty tożsamości dobrego imienia. Wiedział czym jest obywatelska przyzwoitość, czym jest patriotyzm. Stanisław Mikołajczyk jako polityk i mąż stanu wszedł do polskiego panteonu. Wywodził się ze wsi i ruchu ludowego, ale stał się przywódcą całej Polski. Będąc głęboko związany ze swym regionem, świadom interesów wsi i rolników potrafił patrzeć na sprawy kraju z perspektywy nadrzędnej, ogólnonarodowej. Zawsze charakteryzowała go trwałość poglądów i zasad oraz trzeźwości w ocenie faktów i szacunku dla rzeczywistości, ale bez uginania się pod nią.  Premier Stanisław Mikołajczyk był jednym z najwybitniejszych polskich polityków XX wieku, który nad wszystko przedkładał dobro narodu i państwa.